Geloof in mij, Geloof in ons!

ik wil met je lachen
en met je dansen
en ik hoop heel binnenkort
niets houdt het meer tegen
dat de afstand tussen ons steeds kleiner wordt.

En dan heb ik jou mooie ogen weer gezien, en jou mooie lach... En die lach is alles wat ik nodig heb om ook maar een sprankeltje geluk te voelen. Jouw lach, alleen de jouwe. Want die is zo mooi! En als je me aanraakt, met die zachte handjes van je, dan tintelt elk stukje huid dat net die kleine aanraking heeft gevoeld.

ik wil met je praten
en met je vrijen
hopen dat het ooit iets wordt
ik wil naar je kijken en
naast je liggen als je 'sochtends wakker wordt.

Ik voel me zo slecht als ik dit schrijf, want ik heb een hekel aan liefdesbrieven, of verliefde mensen. Verliefde mensen zijn irritant, ook al willen ze het zelf niet. Hun ogen stralen en ze zijn zo gelukkig met alles. En altijd vertellen "Hij/zij is geweldig", Hij/zij is zo mooi" en "hij/zij is mijn alles".

En het punt dat ik echt haat uit het diepste van mijn hart, is als ze zeggen "ik hou van je" als ze nog nooit echt houdenvan gevoeld hebben. Dan zeggen ze het omdat ze denken dat dat hoort en neit omdat ze dat voelen. Dat is het irritantste van verliefde mensen, vooral jonge mensen want die kennen dit gevoel nog niet.

kun jij me iets beloven
wil jij in mij geloven
want alles wat ik doe is voor jou
voor jou...

Nu wil ik dus niet zeggen dat ik alles van het leven weet en dat ik zo goed ben. Want dat is niet zo. Ik ben ook maar een mens, maar ik ben wel van mening dat houdenvan een grootst gevoel is dat vaak onderschat wordt. En daarom wacht ik ook het liefst met het zeggen van deze beroemde 4 woorden.

zonder jou te leven
dan ben ik liever dood
door jou ben ik bezeten
je stem klinkt in mijn hoofd.

En toch zeg ik deze woorden, omdat ik het al zo lang voel.

Ik hou van jou!