Afscheid.

Het afscheid was mooi, het was goed.
Je zei het, niet zozeer met woorden maar je zei het wel.
Het is oké, wees maar niet bang. Het is goed.
Ik ben goed.
Dat zei je.
Met die veilige stem.
Toen ik naar je keek miste ik je hand, die je normaal op mijn schouder legde om niet weer los te laten.
Ik miste je lieve manier van spelletjes spelen, nog even het bord omgooien als iemand anders bijna won.
Ik miste hoe je met me knuffelde toen ik nog klein was.
Ik miste alles.
Je was er wel, maar je was het ook niet.

Je bent nu één met de aarde.
Je bent bij je vrouw.
Terwijl ik je liever hier had.

Best hypocriet...