Reuma.

Waarom zou ik vechten als de strijd allang verloren is?
Deze strijd zal ik nooit kunnen winnen.


Het is één tegen één. Niemand die helpt, nee ik ben echt alleen, tegen jou.
Jij, de ergste.
Degene die ik zo haat.
Degene die ik dood wens.
Degene waarvan ik hoop dat je er op een dag ineens niet meer bent.


Wij staan tegen over elkaar. De ergste vijanden.
Jij vermoordde een deel van mij en nu wil ik wraak nemen. Maar jij bent een deel van mij. Jij bent mij. Als ik wraak neem, pak ik mezelf.
Je hebt mij overgenomen. Ik liet je niet toe, maar je pakte wat jij wilde. Je had het binnen een seconde. Alsof het niets was. Je hebt mijn lichaam gepakt.
Wat mij zo dierbaar was. Je beperkt mij omdat je een deel bent van degene die ooit "ik" was.

In ons gevecht beseffen we beide dat we veel op elkaar lijken.
Kan ook niet anders, want jij bent mij.
Maar ik wil jou niet zijn. Nooit niet.
JIj bent gemeen.
Je bent kwetsend.
Je doet pijn.
Ik wil dat je weggaat.

Uiteindelijk moet ik je toch accepteren. Alsof je mijn beste vriend bent.

Keep your friends close, but your enemies closer.

Kutchichés!