Tot zoens

Het zou zo makkelijk moeten zijn. Het had makkelijker gekunt. Misschien
maak ik het zelf wel allemaal zo moeilijk. Ik blijf je maar wegduwen terwijl ik je
eigenlijk dicht bij me nodig heb. Je armen om me heen, dat is mijn veiligheid.
Ik weet dat je me kan kwetsen. Ik wil me niet nog een keer zo kwetsbaar
opstellen, net als vorige keer. Want dan doe ik mezelf pijn. Of jou. En dat wil ik niet
Het maakt me alleen maar bang. En daarom duw ik je weg.

Kwetsbaar opstellen is zo moeilijk. Ik ben zo bang om mijn controle kwijt te raken als ik je zie. Als ik je voel. Als je me aankijkt. Je kent me, je leest me.
Je leest mij in mijn ogen. Alsof ik woorden ben. Je voelt me. Alsof ik braille ben.
Ik verlies mijn controle. Terwijl ik juist zo graag alles in handen heb. Ik beslis wat er gebeurt. Ik beslis wat ik voel. Ik beslis wat ik wil. Ik beslis.
Nu beslis jij. Jij beslist wat ik voel. Jij maakt wat ik me voel. Jij maakt mij. Jij beslist.

Oeh dit vind ik juist zo moeilijk. Het spijt me zo voor mijn moeilijke persoonlijkheid. En dat ik een controlefreak ben. Het spijt me dat ik je niet altijd vertel wat ik voel. Wat ik wil. Het spijt me dat ik ben wie ik ben. Dat ik voel wat ik voel. Ik wil zijn wie jij wil dat ik ben. Maar dat vind ik moeilijk. Ik kan niet zijn wie jij wil dat ik ben. Voor mij is het echt heel moeilijk. Ik wil de jouwe zijn. Ik wil dat je houdt van een vrolijk persoon. Maar ik kan niet altijd vrolijk zijn. Je merkt het soms wel. Dat ik niet vrolijk ben.

Het spijt me voor alles. Ik zou zo graag meer voor je willen kunnen zijn. Maar het lukt me niet. Ik kan het niet zijn. Ik hoop dat ik deze keer wel goed genoeg voor je ben. Want ik ben er bang voor dat ik nog steeds niet goed genoeg ben. Ik sta doodsangsten uit.

Ik twijfel soms gewoon nog een beetje. Het spijt me hiervoor. Ik wil jou dit niet aandoen.
Maar je wil het zelf. Dat zei je. Dat zeg je als je van me houdt.

Laat me mij zijn.
Dan laat ik jou jou zijn.
En dan zijn we samen.
Voor altijd.