De kaart.

Schat, ik zou zoveel kunnen zeggen om jou te laten weten wat ik voor jou voel. Ik zou zoveel beelden kunnen tonen om te laten zien wat ik denk. Maar het lukt me niet. Ik kan de weg naar je hart niet vinden. Jou map staat in een voor mij onbekende taal. Ik kan jou kaart niet lezen. Dat maakt het zo moeilijk om jou te lezen. Om de weg te vinden.

Ik ben op zoek gegaan. Naar een onbekend beeld van perfectie. En toen vond ik jou. En ik zag dat het goed was.
Ik zocht naar bevestiging. En die gaf jij mij. Jij zei figuurlijk dat het goed was. En ik zag dat het goed was.
Ik zocht verder, want bevestiging was niet genoeg. Ik zocht vertrouwen. En jij vertrouwde mij. En ik zag dat het goed was.
Het onbekende beeld van perfectie was compleet nadat jij zei: Ik hou van jou. Ineens was het beeld van perfectie niet zo onbekend meer. Perfectie stond voor mijn neus, mijn zijn hart in zijn trillende handen. Zijn hart, voor mij bestemd. Dus laten we leven vanaf nu. Laten we zijn. Laten we liefde. Liefde, voor altijd.