Jij zat daar. Achter de piano. Je vingers gleden over de witglanzende toetsen van de zwarte vleugel. De geluidstrillingen die jij produceerde waren zo natuurlijk. Alsof jij geboren was om je vingers te laten glijden. Je streelde de toetsen alsof je de liefde ermee bedreef. Noot voor noot, toon voor toon. Het geluid was indrukwekkend. Zonder dat je het doorhad stopte je al je gevoel in de muziek. Boosheid, verdriet, angst, maar vooral geluk kwamen voorbij.
Jij en de piano werden één. Pure liefde. Samen, maar toch alleen. Jou toevluchtsoord was het stoeltje achter de mooie zwarte vleugel.
Dit precieze moment, toen je de eerste toets raakte, raakte je mijn hart.
Nu heb je me...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten