ze zeggen dat men één wordt tijdens het bedrijven van de liefde.
Wel, ik zeg je, drie. Je wordt drie. Ëén jijzelf. Twee de ander.
Drie iets anders, het andere, drie de liefde. Zo ben je dan drie
eentjes genietend van dezelfde vijver. De vijver van geluk.
Maar in de vijver van het ongeluk ben je drie keer alleen.
Één keer metje verdriet, één keer met je pijn en één keer met je zwaarmoedigheid.
En jij, in al je goedheid, doet enorm je best het zwart van mijn vijver mooi te
vinden. We zullen uit elkaar groeien, omdat ik je leugen zal beginnen te haten.
Ik zal mijn ziekte haten via jou. Maar het kan ook anders.
Je bent een man, dus je zult willen wat ik wil dat je wilt.
Ik blijf een vrouw. Dat is het enige positieve dat mij rest.
Mijn vrouwelijkheid. We moeten de twee vijvers in elkaar laten overlopen.
En als mijn polsslag dan honderd en elf slaat, als jij en ik en de liefde
samenvloeien, dan zal de vijver van het ongeluk plots kleur krijgen.
Kleuren waarvan niemand weet dat ze ebstaan. Blood, rauw, polranje, en orper.
Een regenboog van onbestaande kleuren. Hou niet van dit zwart, hou van mij.
Hou mij niet in leven als dit leven is, hou mij levenswaardig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten