Laten we niet vergeten wat er gaat gebeuren, zei je tegen mij. Ik knikte zacht met mijn ogen gesloten. Ik wist dat je loog. Ik wist dat je me goed wilde laten voelen met een slechte leugen. Het klonk zo mooi, maar ook zo nep.
Laten we niet vergeten wat er is geweest, antwoordde ik. Jij keek mij aan met je felblauwe ogen, en grinnikte. Je begreep dat ik niet meer zo naïef was als ik was toen we begonnen. Je begreep dat je niet hoefde te liegen. Ook jij knikte en zei dat ik me geen zorgen mocht maken. Dat ik niet moest vergeten te leven. Dat ik niet aan je moest denken.
Dus dat deed ik. Ik maakte me geen zorgen, ik leefde en ik dacht niet aan jou. Mijn herinneringen had ik verwrongen en ik leefde elke dag alsof die dag de laatste was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten