Onbegrip

Op dagen dat het ondraagbaar is, fluistert ze: ik kan het niet, ik kan niet leven met deze pijn. Ik kijk haar aan, en knik. Ik zeg dat ik haar begrijp en dat ze maar moet gaan rusten.
Ik begrijp haar niet. Ik begrijp niet waarom ze niet kan leven met die pijn. Ze is er toch al gewend aan geraakt? Ze hoeft er niet aan te denken. Als ze even geen pijn heeft in ieder geval. Maar toch denkt ze er altijd aan.
Ze denkt aan de dingen die ze niet meer kan.
Ze denkt aan haar verplichtingen.
Ze denkt aan alles wat ze haat aan haar ziekte.
Ze wil niet meer. En dat begrijp ik echt niet. Ze moet vechten. Vechten tegen de pijn, maar vooral vechten tegen het onbegrip. Vechten voor haarzelf.
Ze mag zich niet gewonnen geven.


Ik mag me niet gewonnen geven....