Ik ben ik.

Ziel. Iets dat zich alleen maar kenbaar maakt door afwezigheid.

Ik heb mezelf altijd voorgehouden dat alles ooit beter zou worden. Dit heeft mij geholpen door de moeilijke tijden en zo ben ik er sterker uitgekomen. Ik heb altijd hoop gehouden. Ik heb nooit opgegeven. En op het eerste gezicht (spreekwoordelijk natuurlijk, want hoop heeft geen gezicht) lijkt het niet zo heel veel. Maar als je erover na gaat denken, en echt ziet wat hoop voor een mens kan doen, is het toch een hele prestatie. Ik heb nooit mijn hoofd laten hangen.

Kansen heb ik natuurlijk wel gekregen. Niet allemaal met beide handen aangepakt, maar als ik daar nu spijt over ga betuigen dan doe ik alsof ik spijt van hoe ik mijn leven tot nu toe heb geleid. En ik heb geen spijt. Ik heb meegemaakt wat ik heb meegemaakt en ik ben er sterker van geworden. Dit betekent niet dat ik mezelf boven anderen plaats. Dit betekent ook niet dat ik me sterker voordoe dan dat ik ben. Ik ben ik, en ik ben volgens mij best wel sterk. Ik ben trots op wie ik ben geworden. Ik ben trots op wat ik heb bereikt. Ik ben trots op mezelf, want ik heb ervoor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben. Door hoop. Door vertrouwen. Door niet op te geven.

Ik heb veel kogels ontweken, veel regendruppels zijn naast me neer gekletterd op de gladde stoeptegels. Maar de kogels en regendruppels die mij hebben geraakt heb ik ontvangen en daar heb ik wat van gemaakt. Geloof me, wie ik nu ben was ik nooit geweest zonder.

Ik ben trotser dan ik ooit was.
Ik ben gelukkiger dan ik ooit ben geweest.
En dat allemaal, omdat ik mezelf niet ben verloren.