Wat een fenomeen. Wat een metafoor.
Wat een woorden die dwarrelen om me heen.
Laat me gewoon eens met rust en laat me op adem komen.
Je weet wel, dat ding dat je nodig hebt om in leven te blijven, met behulp van je longen?
Gun me dat ook eens.
Geef me gewoon wat ik wil. Rust. Kalmte. Even niet de drukke schelle stemmen om me heen. Even geen felle lichten met scherp gevormde woorden.
Even helemaal niets.
Even de ruimte om te zuchten.
Even alleen ik.
En de stemmetjes in mijn hoofd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten