Soms hoop ik dat ik alles goed doe. Vaak geloof ik er ook in.
En dan stel ik je weer teleur. Want daar ben ik zo goed in.
En jij pikt het, zoals altijd, met de woorden: "Dit was echt de laatste keer."
En ik beloof je dat het nooit weer gebeurd. Ik beloof je dat ik het nooit weer zal doen. Nooit weer. Niet nog een keer. Nee.Ik wil dat niet weer.
Ik zweer het je, ik kijk je recht in de ogen aan. Een blijk van vertrouwen straalt in jouw gezicht. Je ziet de tranen druppelen en veegt ze met een vinger van mijn wangen. Je laat mijn haar door je vingers glijden.
Er komen woorden uit je mond. Ik zie je lippen bewegen. Ik voel de trillingen van het geluid van je stem. Maar ik hoor niks. Ik hoor geen woorden, zinnen, klanken. Ik hoor een ruisende stilte. Ik probeer te luisteren. Ik probeer het echt. Jij ziet het en fluistert nog een keer, maar nu zodat ik het versta: "Ik houd van je."
De klanken van dit zinnetje klinkt na in mijn hoofd. Een echo. "Ik houd van je, ik houd van je, ik hou van je." Wat een geweldige woorden. Je knuffelt me nog eens en ik fluister zacht: "Ik ook van jou."
Zouden deze woorden bij hem ook zo naklinken?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten