"het is goed"

"het is goed" Dat waren je woorden. Tenminste, dat zijn de woorden die ik nog steeds hoor in de vorm van jouw stem. "het is goed"De woorden die soms zo geruststellend zijn, zijn mijn grootste angst. "Het is goed, het is ons geheim" Ik weet nog dat ik zachtjes knikte, alsof het oké was wat er gebeurde. Alsof het oké was wat je deed. Ik knikte ja, maar gilde nee. "Het is goed"
Nee, het is niet goed. Nee, het mag niet. Nee, ik wil het niet.
Nee komt altijd samen met niet. Maar niet in jouw wereld. Jij zag nee als ja en deed nee. Jij deed nee, terwijl ik naar het zwarte van mijn vensters keek. Ik voelde veel maar concentreerde me op nee. "het is goed" hoorde ik toen ik weer tranen voelde wegglijden. "Het is goed."
Nee. "wees maar niet bang."
"het is goed"
"het is goed"
Het is verdomme niet goed. Nee, het is niet goed. Jij bent niet goed en het is al helemaal niet goed.
Het is niet goed.
Het is niet goed.
Het is echt niet goed...