Als klein meisje die gevallen is en haar knie heeft opengehaald. Die tranen, de overtuiging ervan. Het geloof dat de pijn nooit weer over zou gaan, terwijl je een aantal minuten later weer vrolijk staat te spelen en vergeten bent hoe je je net voelde. Dat wil ik weer kunnen. Want ik mis het.
Ik mis het huilen om niks, terwijl je denkt dat het alles is. Ik mis het zorgeloze in die tranen. Ik mis de krokodillentranen.
Ik wou dat ik dat kleine meisje weer kon zijn. Dat meisje dat nergens iets van af weet. Dat alles voor lief neemt. Dat risico's durft te nemen. Dat kleine meisje, dat eigenlijk groots is in haar doen en laten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten