Mijn literaire held.
De veer waarmee ik schrijf, heet adem.
Het papier waarop ik schrijf, heet leven.
Ze zijn beide bijna op.
En ik kan niet roepen: het papier is op.
Toch niet in India.
Waar ze alles met hun handen doen.
Zelfs kijken.
Twee kinderen hebben me vanochtend met hun vingers bekeken.
Of het wel echt was.
Mijn huid.
Ze hebben hier blauwe goden,
rode, roze, zwarte...
dat geloven ze zonder probleem.
Maar dat ik blank ben,
dat wilden ze nog even voelen.
En ze konden hun vingers niet geloven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten